ARCHIWUM OSOBOWE > Eugenia Gadzińska

Eugenia Gadzińska

Eugenia Leokadia Gadzińska-Przedborska (1916–2005) - dramatopisarka, nauczycielka tajnego nauczania, urzędniczka.

Urodzona 16 sierpnia 1916 roku w Żyrardowie. Córka Leokadii z d. Lange i Jana, pracownika Miejskiego Przedsiębiorstwa Komunikacyjnego w Warszawie. Żona inżyniera, Szymona Przedborskiego. Macocha Haliny Przedborskiej-Tuszyńskiej.
W 1935 roku zdała maturę w gimnazjum im. Jadwigi Taczanowskiej w Warszawie. W latach 1935-1939 studiowała pedagogikę na Wydziale Humanistycznym im. Józefa Piłsudskiego w Warszawie (przedwojenny Uniwersytet Warszawski). Pracowała jako opiekunka świetlicy robotniczej oraz instruktorka w Robotniczym Instytucie im. S. Żeromskiego. Pisała też do „Robotnika” i „Dziennika Ludowego”.
Podczas wojny w latach 1940–1941 pracowała w administracji PCK w dziale zajmującym się opieką nad dziećmi będącymi ofiarami wojny. Następnie przez 3 lata była sekretarką w szkole przy ul. Śniadeckich 8, a po uznaniu uprawnień, także nauczycielką języka polskiego i historii. Od 1942 roku prowadziła tajne komplety licealne w podwarszawskim Międzylesiu w gminie Wawer (filia tajnego Liceum im. Narcyzy Żmichowskiej w Warszawie). Komplety odbywały się głównie w mieszkaniu Jadwigi Mantorskiej (Międzylesie, ul. Plantowa 5, obecnie Mrówcza). Gadzińska uczyła języka polskiego i historii. Działała także jako łączniczka. Pod koniec wojny pracowała jako maszynistka w Inspektoracie Szkolnym oraz nauczycielka na warszawskiej Pradze.
Po wojnie była naczelniczką wydziału Zarządu Miejskiego – Prezydium stopnia Rady Narodowej, członkinią Prezydium Rady Kobiet przy CKW PPS Warszawa. Od 1948 do 1955 pracowała jako wykładowczynią na kursach partyjnych PZPR. W latach 50. pełniła funkcję radczyni w Urzędzie Rady Ministerialnej ds. Upowszechniania kultury.
Jest autorką dramatu Trudna droga (1947). Tworzyła również słuchowiska i adaptacje bajek dla dzieci (m.in. znaną baśń Ośla skórka wydaną przez warszawski Wifon i Pronit). Jej powojenna twórczość radiowa była bezpośrednio powiązana z Polskim Radiem w Warszawie.
Została odznaczona Medalem 10-lecia Polski Ludowej (1955) oraz Srebrnym Krzyżem Zasługi (1956).


Oprac. Anna Cybulska, Katarzyna Kułakowska

Źródło: Henryk Wierzchowski, Anin Wawer, PWN, Warszawa 1971; Niezwyciężona szkoła (tajne nauczanie w okresie okupacji na terenie okręgu szkolnego warszawskiego), Warszawa 1947; Monitor Polski nr 29 z 1955 roku; Archiwum UW.