Ewa Kunina
Ewa Kunina (1889-1963) - aktorka teatralna i radiowa.
Urodzona w Warszawie. Córka Józefy z domu Rentel oraz Władysława Krauze. Żona polskiego rzeźbiarza i malarza żydowskiego pochodzenia, Henryka Kuny. Matka dwóch synów i córki.
Zanim rozpoczęła karierę aktorską, kształciła się na kursach handlowych Józefy Siemiradzkiej.
Jej pierwszymi nauczycielami aktorstwa byli: Aleksander Zelwerowicz i Wojciech Brydziński. Debiutowała w 1914 roku w Kijowie, pod pseudonimem Ewa Korczak. Nazwisko Kunina przyjęła po mężu Henryku, którego poślubiła w 1915 roku. W 1916 powróciła do Warszawy, gdzie występowała na scenach Teatru Polskiego i Małego, Reduty, Teatru im. Bogusławskiego, Ateneum oraz Teatru Kameralnego przez cały okres dwudziestolecia międzywojennego. W sezonie 1931/32 należała do zespołu Teatru im. Słowackiego w Krakowie.
Ważnym miejscem dla jej biografii twórczej – zarówno jako aktorki, jak i pedagożki teatru - jest Reduta. Wraz z Marią Dulębą stworzyła Teatr Szkolny Reduty w Warszawie (1933-1939), którego była kierowniczką administracyjną.
Wojnę przeżyła w Warszawie – pracowała jako kelnerka w kawiarni Znachor i bojkotowała pracę w jawnych teatrach.
Po wojnie pracowała w Starym Teatrze w Krakowie (1945/46), Teatrze Wojska Polskiego w Łodzi (1946-1949), Teatrze Polskim w Warszawie (1949/50), a następnie do sezonu 1960/61 w Teatrze Narodowym. Ostatnią rolę wykreowała w 1962 roku w Teatrze im. Adama Mickiewicza w Częstochowie.
Lata powojenne to także rozkwit jej kiery radiowej, ostatnie spektakle z jej udziałem nadano już po jej śmierci.
Była wieloletnią działaczką ZASP, a później SPATiF. Ostatnie latach życia poświęciła na opiekę nad Schroniskiem Artystów Weteranów Scen Polskich w Skolimowie.
Została odznaczona Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (1954), Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (1959), Złotym Krzyżem Zasługi (1953) i Medalem 10-lecia Polski Ludowej (1955).
Zmarła 14 marca 1963 w Warszawie. Została pochowana na warszawskich Powązkach.
Oprac. Barbara Michalczyk
Teksty metateatralne