ARCHIWUM OSOBOWE > Halina Lubicz

Halina Lubicz

Halina Lubicz (1906-1991) - aktorka, reżyserka, instruktorka teatrów amatorskich, działaczka społeczna i oświatowa.

Urodzona 5 lutego 1906 roku w Białej Podlaskiej. Córka niemieckiej tancerki, Marii z d. Wolf i Michała Pępkowskiego, który prowadził teatr objazdowy. Żona działacza harcerskiego, Teodora Lubicz-Żuchowskiego (od 1924), następnie aktora-amatora Józefa Kirszkego (od 1945). Matka aktora i literata, Henryka Ryszarda Żuchowskiego, ps. Zarewicz (1929-2018). Babcia Wojciecha (od 1975) i Piotra (od 1975).

Dzieciństwo spędziła w Dreźnie, gdzie uczyła się w szkole baletowej i konserwatorium w klasie fortepianu. W 1918 roku zamieszkała z rodzicami w Toruniu, gdzie ukończyła gimnazjum humanistyczne oraz uczęszczała na kursy dramatyczne w Teatrze Miejskim. Tam też w roku 1926 rozpoczęła karierę aktorską.
Od 1935 roku występowała w teatrach poznańskich: Letnim i Narodowym oraz w Operetce. W czasie wojny prowadziła konspiracyjnie teatrzyk lalkowy w mieszkaniach. W latach 1945-1951 kierowała Teatrem Marionetek w Poznaniu (od 1 września 1946 pod nazwą Teatr Aktora i Lalki, od 1 grudnia 1949 – Teatr Młodego Widza). W 1945 roku wystawiła Śpiewaka leśnego, sztukę autorstwa swojego syna, która stała się pierwszą pełnospektaklową premierą w powojennym Poznaniu.
Reżyserowała spektakle lalkowe. W 1946 roku powołała drugą scenę – Teatr dla Młodzieży – gdzie współpracowała z Ireną Pikiel i Marią d'Alphonse. Teatr ten posiadał aktorski zespół dziecięcy, grający w planie żywym.
W 1954 roku zdała eksternistyczny egzamin aktorski.
W latach 1954-1974 była aktorką i reżyserką w Teatrze Ziemi Lubuskiej w Zielonej Górze. W październiku 1962 roku zainicjowała powstanie sceny lalkowej „Cudaczek”, której przez dwa lata była kierowniczką artystyczną.
Działała społecznie opiekując się amatorskim ruchem teatralnym na terenie województwa zielonogórskiego oraz angażując się w działalność Związku Niewidomych, w ramach którego m.in. opiekowała się zespołami artystycznymi złożonymi z osób z niepełnosprawnością wzroku. Uczyła alfabetu Braille’a.
Za swoje zasługi na polu teatru lalkowego otrzymała Honorowy Dyplom UNIMA (Międzynarodowej Unii Lalkarskiej). Nagrodzona Lubuską Nagrodą Kulturalną I stopnia (1963), Nagrodą Kulturalną „Nadodrza” (1971). W roku 1967 została odznaczona Honorową Odznaką za Zasługi dla Województwa Zielonogórskiego i Krzyżem Kawalerskim Odrodzenia Polski. Nadano jej tytuł Zasłużonego Obywatela Zielonej Góry i Zasłużonego Działacza Polskiego Związku Niewidomych, a także przyznano jej Order Uśmiechu.
Zmarła 1 kwietnia 1991 roku w Zielonej Górze.