ARCHIWUM OSOBOWE > Nora Szczepańska

Nora Szczepańska

Eleonora Szczepańska, z domu Odlanicka-Poczobut, ps. Nora (1914-2004). Poetka, autorka opowiadań i powieści dla młodzieży, rzeźbiarka.

Pochodziła z rodziny inteligenckiej. Jej ojciec Władysław Odlanicki-Poczobut był lekarzem, matka Natalia z domu Duborgel-Sazonow – nauczycielką języka francuskiego. Od 1920 roku dorastała w Wielkopolsce. Ukończyła socjologię na Uniwersytecie Poznańskim, w trakcie studiów pracowała jako asystentka przy Katedrze Etnografii i Etnologii.
W 1937 roku wyszła za mąż za kolegę ze studiów Jana Szczepańskiego, przyszłego profesora socjologii. Debiutowała jako poetka w 1935 roku w „Głosie”. W latach 1936–39 przynależała do poznańskiego klubu poetów „Prom”. W 1938 roku opublikowała pierwszy tomik poezji Uwiedzione źródła. W 1940 roku wyjechała za wywiezionym na przymusowe roboty mężem do Wrocławia, a następnie do Wiednia, gdzie pracowała jako robotnica i sprzątaczka. Powróciła do Polski w 1947 i zamieszkała w Łodzi, podejmując studia na Wydziale Grafiki w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Łodzi w klasie Władysława Strzemińskiego.
Od 1954 roku publikowała opowiadania w czasopismach dla młodzieży („Płomyk”, „Świerszczyk”), w 1957 roku wydała drukiem zbiór Karibu i inne opowiadania, a rok później pierwszą powieść dla młodzieży Sprzysiężenie Czarnej Wydry. W latach siedemdziesiątych drukowała poezje w „Literaturze” i „Kulturze”. W 1961 roku opublikowała w „Dialogu” swój
jedyny dramat – Kucharki. W 1963 roku przeprowadziła się do Warszawy.
Wiele podróżowała, m.in. do Niemiec, Austrii, Francji, Jugosławii, Stanów Zjednoczonych.