ARCHIWUM OSOBOWE > Stanisława Wysocka

Stanisława Wysocka

Urodziła się 7 maja 1877 roku w Warszawie. Uczyła się pod kierunkiem Józefa Kotarbińskiego i Wincentego Rapackiego w Klasie Dykcji i Deklamacji przy Warszawskim Towarzystwie Muzycznym. Karierę zaczynała w teatrach objazdowych. Początkowo występowała pod pseudonimem Wilska. Nazwisko Wysocka przyjęła po mężu Kazimierzu, aktorze, którego poślubiła w 1896. W latach 1901–1911 była aktorką Teatru Miejskiego w Krakowie. W latach 1913–1914 grała w Teatrze Polskim w Warszawie. I wojnę światową spędziła w Kijowie, prowadząc eksperymentalny Teatr Studya[1]. Założony na wzór słynnego Studio MChT Konstantina Stanisławskiego i oparty na praktyce teatralnej jego wielkiego ucznia, Wsiewołoda Meyerholda[2]. W okresie kijowskim, w 1918 roku, Wysocka razem z Kazimierzem Dunin-Markowiczem kierowała tutejszym Teatrem Polskim zajmując się także reżyserią i wykładała w rosyjskiej szkole teatralnej. Następnie, w 1919 roku, prowadziła Państwowy Młody Teatr Polski.
Po wojnie wróciła do Polski i do 1922 grała w Teatrze Narodowym (ówcześnie nazywamy jeszcze Teatrem Rozmaitości) w Warszawie. W latach 1923–1925 grała i reżyserowała w Teatrze im. Słowackiego w Krakowie. W sezonie 1926/27 kierowała Teatrem Miejskim w Lublinie. W latach 1927–1930 grała i pracowała i jako główny reżyser w Teatrze Polskim w Poznaniu. Sezon 1931/32 spędziła w Teatrze Miejskim w Wilnie. Sezon 1932/33 to praca w Teatrze Miejskim i Teatrze Kameralnym w Łodzi. Potem wróciła do Warszawy, gdzie grała do wybuchu II wojny światowej (ostatni raz wystąpiła na scenie 5 września 1939). Nazywano ją „nową Modrzejewską”.
W latach 1921–1923 kierowała Państwową Szkołą Dramatyczną przy Konserwatorium Muzycznym w Warszawie. Od 1934 była wykładowcą PIST-u. W czasie II wojny światowej współpracowała z konspiracyjnym PIST-em i do końca życia udzielała lekcji.
Była pierwszą polską aktorką, która wcieliła się w księcia duńskiego.
Zmarła 17 stycznia 1941 roku w Warszawie.