ARCHIWUM OSOBOWE > Waleria Szalay-Groele

Waleria Szalay-Groele

Waleria Szalay-Groele (1879-1957) – powieściopisarka, pedagożka, reportażystka.
Córka Jadwigi z Pankowskich i oficjalisty dworskiego Stanisława Szalaya.
Żona nauczyciela, Edwarda Groele.

W latach 1898–1902 kształci się we Lwowie – odbywa studia muzykologiczne w Konserwatorium Lwowskiego Towarzystwa Muzycznego, gdzie specjalizuje się w nauce gry na fortepianie, teorii kompozycji i kontrapunktu; równolegle studiuje historię powszechną, historię Polski i dzieje literatury polskiej na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie.

W 1900 zaczyna pracę nauczycielki we wsi Lutoryż, gdzie poleca ją na to stanowisko Maria Konopnicka (po 1919 naucza w Poznaniu, w latach 50. w Dębicy).
W latach 1920–1922 jest redaktorką „Kłosów Polskich”. Współpracuje też z „Kurierem Poznańskim” i „Małym Światkiem”.

W czasie II wojny światowej działa w polskim ruchu oporu – jest łączniczką i kolporterką prasy podziemnej.

Autorka kilkudziesięciu książek – "Straszne dziedzictwo – powieść historyczna z XV wieku" (1910), "Bohaterski Staszek – powieść historyczna z XII wieku" (1921), "W orlim gnieździe – opowieść z dawnych czasów" (1921), "Sokół królewski – opowiadanie historyczne" (1931) – a także utworów scenicznych i innych publikacji o treści historycznej oraz libretta do opery "Legenda Bałtyku" Feliksa Marii Nowowiejskiego.

Oprac. Katarzyna Kułakowska
Źródło: "Waleria Szalay-Groele – zapomniana przedstawicielka Młodej Polski" [online: https://polska-org.pl/8559134,Waleria_Szalay_Groele__zapomniana_przedstawicielka_Mlodej_Polski.html].