MENU

ARCHIWUM OSOBOWE > Władysława Tatarzanka

Władysława Tatarzanka

Władysława Hoszowska z domu Tatara (1893-1970) – pedagożka, nauczycielka, publicystka, pisarka, krytyczka teatralna. W roku 1913 ukończyła Gimnazjum Klasyczne im. Królowej Jadwigi w Krakowie, następnie studiowała na Akademii Handlowej (1914–1915) i filozofię na Uniwersytecie Jagiellońskim (1913–1917). W 1920 zdała egzamin doktorski z historii i języka polskiego. Pracowała jako nauczycielka języka polskiego, historii i łaciny w różnych placówkach oświatowych (w Krakowie, Zakopanem, Toruniu), w których od 1921 pełniła też funkcje kierownicze (w Toruniu, w Mińsku Mazowieckim, Sosnowcu, Warszawie). Od 1933 została przełożoną Państwowego Gimnazjum i Liceum im. Klementyny Hoffmanowej w Warszawie, gdzie podczas wojny odbywały się spotkania konspiracyjne, w tym dla organizacji nauczycielskich. Angażowała się w prace społeczne i oświatowe. Po wojnie poświęciła się pracy w ZNP, gdzie została wiceprezeską Zarządu Głównego (1946-1948). Jest autorką wielu książek specjalistycznych: „Idea spółdzielczości w gospodarczo-społecznym wychowaniu młodzieży w Polsce” (1932), „Rola nauczyciela w rozwoju ruchu spółdzielczego w Polsce w latach 1918 –1958” (1965), „Wychowawcza funkcja spółdzielni uczniowskiej” (1967). Publikowała też artykuły w prasie spółdzielczej i ludowej, a także w latach 1920-1921 recenzje teatralne w „Słowie Pomorskim”. Została odznaczona Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotą Odznaką ZNP i Odznaką Miasta Stołecznego Warszawy.

Opracowała: Katarzyna Kułakowska
Zob. Kazimierz Przybyszewski, "Władysława Tatarzanka (1893–1970), pedagog, dyrektorka Miejskiego Gimnazjum Żeńskiego w Toruniu" [w:] „Rocznik Toruński” 2013 nr 40, s. 233–242.

Teksty źródłowe

Teatr na Pomorzu historia i teoria teatru
Dzień aktora krytyka teatralna

Artykuły

Inne