Krystyna Tyszarska Ewa Wójciak Ida Fink Maria Wiercińska Irena Babel Maria Malicka Ewa Kołogórska Anna Polony Barbara Fijewska Eugenia Śnieżko-Szafnaglowa Irena Ładosiówna Irena Eichlerówna Maria D'Alphonse Barbara Horawianka Helena Gruszecka

  Facebook      Instagram     Youtube     Vimeo

 

HyPaTia to feministyczny projekt badawczy, którego celem jest odnalezienie, przywrócenie pamięci, udokumentowanie i upowszechnienie wiedzy o kobietach tworzących historię polskiego teatru.

Służyć mają temu materiały gromadzone na tej stronie - biblioteka dramatów, archiwum osobowe, zbiór tekstów programowych oraz wideoteka rozmów.

 

Teksty,  wycinki i archiwalia są w dalszym ciągu skanowane - będzie ich więc przybywać, a biblioteka i archiwum będą dalej rozwijane. W tej chwili archiwalia i wycinki pochodzą w przeważającej mierze ze zbiorów Pracowni Dokumentacji Teatru Instytutu Teatralnego oraz ze Zbiorów Specjalnych i Dokumentacji Teatru Instytutu Sztuki PAN, a dramaty - ze zbiorów Biblioteki Narodowej, archiwum miesięcznika "Dialog" oraz archiwów prywatnych.

 

Notacje filmowe to własne archiwum HyPaTii.

Czy kasyna online są bezpieczne?

Operatorzy kasyn online na TopkasynoOnline w Polsce są zobowiązani do licencjonowania swoich stron hazardowych przez odpowiednie władze, aby móc oferować usługi hazardowe w ramach prawa. Strony casino online w Polsce, które tego nie robią, są uważane za nieuczciwe i nie są polecane do korzystania z nich. Zdecydowana większość stron kasynowych w sieci stara się o regulacje od renomowanych organizacji, takich jak UK Gambling Commission, Malta Gambling Authority czy rząd Gibraltaru. Licencjonowane kasyna są uważane za bezpieczne i uczciwe.

Gry w kasynach internetowych na TopKasynoOnline http://topkasynoonline.com/ są innowacyjne i opłacalne, zapewniając bezcenne chwile zabawy. Również bonusy są czymś, czego nie znajdziesz w kasynach stacjonarnych. Oczywiście, kierownictwo może przysłać darmowego drinka do stolika, ale kasyna online okazują hojność w bardziej bezpośredni sposób - poprzez zestawy darmowych spinów, oferty cashback, bonusy od depozytu i ekskluzywne nagrody turniejowe, takie jak bilety na wakacje lub drogie urządzenia techniczne.

 

HyPaTia is a feminist research project whose aim is to find and restore the memory of women who have built the history of Polish theatre and to document and disseminate knowledge about them. The materials collected on this website serve this very purpose as a drama repository, a biographical archive, a collection of theatrical reflections and a collection of video interviews.

Texts, news clippings and archival materials are still being scanned, therefore the databse will be growing, and the repository and the archive will be further developed. At the present moment, the archives and news clippings come mostly from the collections of the Theatre Documentation Unit of the Warsaw Theatre Institute and from the Special Collections and Theatre Documentation of the Institute of Art, the Polish Academy of Sciences, while the dramas – from the collections of the Polish National Library, the archives of the Dialog monthly as well as from private archives.

Film Notations has been created as HyPaTia's own archive.

 

LOSOWO WYJĘTE Z ARCHIWUM

Wanda Wróblewska

Wanda Wróblewska

Wanda Wróblewska, właśc. Wanda Feyn, z Pio­trowiczów (2.04.1911 Kowel na Ukrainie - 30.09.1997 Warszawa), choreografka, reżyserka, dyrektorka i kierowniczka artystyczna teatru, pedagożka. Studiowała w War­szawie, najpierw w Szkole Rytmiki i Plastyki J. Mieczyńskiej, następnie w Szkole Umuzykal­nienia i Tańca Scenicznego T. i S. Wysockich. W 1.1934-38 działała w Wilnie, współpracowała jako choreograf z T. Miejskimi: opracowała "Króla Edypa" Sofoklesa, "Makbeta" Shakespeare'a, "Wesele Figara" Beaumarchais, "Oresteję" Ąjschylosa. Uczyła tańca i gimnastyki w dzia­łającym przy Teatrze Wileńskim Studiu Teatralnym. W sez. 1937/38 prowadziła prywatną Szkołę Rytmiki, Gimnastyki Tanecznej i Tańca Artystycznego. W 1938 wróciła do Warszawy i wstąpiła na wydz. sztuki reżyserskiej PIST. Podczas oku­pacji niemieckiej, mimo konieczności ukrywania się wraz z mężem Andrzejem (pod przybranym nazwiskiem Wróblewscy), działała w konspira­cji (pseud. Biała Joanna) i pomagała innym w ukrywaniu się. Po wojnie kontynuowała stu­dia na wydziale reżyserii PWST w Łodzi. Była asystentką Leona Schillera przy realizacji "Cudu mniemanego, czyli Krakowiaków i Górali" Bogu­sławskiego na scenie T. Wojska Polskiego 30 XI 46. W 1. 1947-49 pracowała jako asystentka reż. w T. Miejskim w Katowicach, reżyserowa­ła tam: "Bankierów ruin" Ważyka (jej warsztat reż.) oraz "Przygody Albertusa" (na scenie w Sos­nowcu). W 1. 1949-51 była reżyserką Teatru Naro­dowego w Warszawie, skąd na sez. 1951/52 przeszła do T. Nowej Warszawy. Ponadto w 1951 reżyserowała "Kąkol i pszenicę" Łomnickiego w T. im. Żeromskiego w Kielcach, w 1952 "Ballady­nę" Słowackiego w T. Dramatycznych w Często­chowie, w 1953 "Domek z kart" Zegadłowicza w T. Ziemi Rzeszowskiej w Rzeszowie oraz w 1955 "Krakowiaków i Górali" Bogusławskie­go, inaugur. działalność T. Ludowego w Nowej Hucie. Była inicjatorką i współzałożycielką ob­jazdowego T. Ziemi Mazowieckiej, w którym od stycznia 1956 do końca sez. 1967/68 sprawo­wała dyr. i kier. artyst, a także reżyserowała, m. in.: "Wiele hałasu o nic" Shakespeare'a, "Balla­dynę" Słowackiego, "Wesele Figara" Beaumarchais, "Wujaszka Wanię" Czechowa, "Sikorki" wg "Skal-mierzanek" Kamińskiego, "Jak wam się podoba" Shakespeare'a, wspólnie z K. Berwińską "Chłopów" wg Reymonta, "Pigmaliona" Shawa, "Romea i Julię" Shakespeare'a. W 1. 1968-72 pozostała w T. Ziemi Mazowieckiej na etacie reżysera. Gościnnie opracowała "Chłopów" w T. im. Mickiewicza w Częstochowie i T. Rozmai­tości w Krakowie, "Opiekuna mojej żony" Hertla w T. Muzycznym w Gdyni, "Szkołę żon" Moliere'a w T. Ziemi Gdańskiej, "Kobietę bez skazy" Zapolskiej w T. Wybrzeże w Gdańsku i ostatnią sztukę - "Dwa teatry" Szaniawskiego w T. im. Kruczkowskiego w Zielonej Górze.
Źródło: Almanach Sceny Polskiej 1997/98 tom XXXIX, Instytut Sztuki PAN, Warszawa 2003.

Przedstawienia

Cud mniemany, czyli Krakowiacy i Górale, 1946
Domek z kart, 1953
Jak wam się podoba, 1963
Kąkol i pszenica, 1951
Kobieta bez skazy, 1978
Panna młoda w kąpieli, 1960
Pigmalion, 1967
Podróż poślubna, 1961
Przygody Albertusa, 1949
Romeo i Julia, 1968
Sikorki, czyli mazowieckie dziewczęta, 1962
Szkoła żon, 1970
Tysiąc walecznych, 1951

Teksty źródłowe

Wolność

Zdjęcia

Dokumenty

Arkusz postępowania kwalifikacyjnego ZASP, 25 stycznia 1951
Deklaracja przystąpienia do SPATiF, 8 grudnia 1950
Deklaracja przystąpienia do ZASP, 25 września 1947
Depesza z ZASP, 14 stycznia 1949
J. Kreczmar - pismo w j. angielskim z prośbą o pomoc W. Wróblewskiej w obejrzeniu spektakli w Angli , 25 maja 1961
J. Kreczmar - pismo w j. francuskim z prośbą o pomoc W. Wróblewskiej w obejrzeniu spektakli we Fracji , 25 maja 1961
Komisja Likwidacyjna ZASP do Funduszu Wczasów pracowniczych, 12 lipca 1949
Kwestionariusz osobowy
Kwestionariusz ZASP, 1946-1947
Legitymacja SPATiF
Odpis uchwały prezydium ZG ZASP - wersja robocza, 5 marca 1949
Odpis uchwały prezydium ZG ZASP, 5 marca 1949
Pismo w sprawie poparcia dla W. Wróblewskiej, 13 października 1947
Podanie z prośbą o przyjęcie w poczet członków aspirantów ZASP, 12 października 1947
Podanie z prośbą o przyjęcie w poczet członków ZASP, 27 maja 1947
S. Siekierko do ZG ZAiKS-u z prośba o przyznanie pokoju W. Wróblewskiej w domu wczasowym, 2 marca 1957
S.Siekierko - pismo w j. francuskim z prośbą o pomoc W. Wróblewskiej w podróży teatralnej do Austrii i Włoch , 15 wrzesnia 1957
Załącznik
W. Krasnowiecki do ZASP z prośba o dopisanie współpracy reżyserskiej W. Wróblewskiej do afisza Pastorałek L. Schillera, 2 stycznia 1948
W. Wróblewska do Dyrektora SPATiF z pobytu w Czechosłowacji, 18 kwietnia 1953
W. Wróblewska do ZG SPATiF w sprawie kontynuowania pracy zawodowej, 25 kwietnia 1952
W. Wróblewska do ZG ZASP w sprawie statusu członkowskiego, 6 września 1948
W. Wróblewska do ZG ZASP, 7 września 1948
ZASP Katowice do ZG ZASP w sprawie uprawnień reżyserskich W. Wróblewskiej, 12 stycznia 1949
Zaświadczenie o statusie członkowskim, 1 października 1957
Zawiadomienie z ZG ZASP o przyjęciu w poczet członków aspirantów, 5 listopada 1947
ZG ZASP w odpowiedzi na pismo z dn. 28 lipca 1947
Zgoda ZG ZASP i Naczelnej Rady Artystycznej na dopisanie nazwiska W. Wróblewskiej do afisza Pastorałek L. Schillera w Teatrze Śląskim w Katowicach, 8 stycznia 1948
Życiorys
Sprawozdanie z podróży do Meksyku
Komisja Egzaminacyjna do W. Wróblewskiej, 20 lutego 1948
Protokół z posiedzenia Komisji Egzaminacyjnej, 5 lipca 1949
Sprawozdanie z przedstawienia dyplomowego Bankierzy ruin, Katowice, 4 kwietnia 1948 - odręczne
Sprawozdanie z przedstawienia dyplomowego Bankierzy ruin, Katowice, 4 kwietnia 1948
W. Krasnowiecki do ZASP z prośbą o umożliwienie warsztatu reżyserskiego W. Wróblewskiej, 14 stycznia 1948
W. Wróblewska do Wydz. Reż. PWST w Łodzi w sprawie egzaminu, 31 stycznia 1948
W. Wróblewska do ZASP z prośbą o zezwolenie na reżyserowanie, 16 stycznia 1948
Zezwolenie z ZASP na reżyserowanie sztuki warsztatowej, 24 stycznia 1948
ZG ZZASP do W. Wróblewskiej, 24 stycznia 1948
Korespondencja w sprawie terminu egzaminu, 1 marca 1948
Korespondencja w sprawie terminu egzaminu, 18-23 marca 1948

Listy

Aktorzy Teatru Wybrzeże, Gdańsk, 21 czerwca 1978
Aktorzy Teatru Ziemi Gdańskiej, Poczdam, 29 maja 1971
Badecki Karol, Kraków, 19 marca 1949
Bołtuć-Hausbrandt Irena, Warszawa, 20 października 1975