Irena Ładosiówna / Hypatia

Irena Ładosiówna

Irena Ładosiówna (1905-1976) - aktorka teatralna i filmowa, reżyserka teatralna, dziennikarka, powieściopisarka i dramatopisarka.

Urodzona 24 sierpnia 1905 roku w Lublinie. Córka aktorki Jadwigi z d. Wiśniewskiej i Czesława Ładosia, aktora, reżysera, dyrektora teatru. Żona Józefa Klejera, aktora i reżysera (ślub w 1939).
Ukończyła kursy sceniczne u Henryka Cepnika (1919) i Seminarium Nauczycielskie we Lwowie (1926), gdzie zdała eksternistycznie maturę.
Już jako dziewczynka występowała w rolach dziecięcych w Teatrze Miejskim we Lwowie (od 1919), gdzie w wieku 15 lat zagrała Klarę w Ślubach panieńskich Fredry. Z lwowskim teatrem była związana do 1930 roku.
W tym czasie rozpoczęła karierę literacką i dziennikarską publikując felietony i nowele w lokalnej prasie. Napisała dwie powieści: Otylia Sewera (1930) i drukowaną w odcinkach w „Kurierze lwowskim” Miłość wśród maków (1931).
W latach trzydziestych związana była z różnymi scenami w kraju: grała i reżyserowała w Teatrze Popularnym im. Wojciecha Bogusławskiego w Poznaniu (1930–1931), występowała w Płocku (1931), Wilnie (1931–1933), była aktorką, reżyserką i kierowniczką artystyczną w Teatrze Pokucko-Podolskim w Stanisławowie (1933–1937), oraz aktorką i reżyserką w Teatrze Ziemi Pomorskiej w Toruniu (1937–1939).
Drugą wojnę światową spędziła w Lublinie, gdzie pracowała jako kelnerka w kawiarni „U Aktorów” i prowadziła tajne kursy aktorskie, m.in. przygotowując konspiracyjne przedstawienie Moralności pani Dulskiej. Była też kierowniczką artystyczną Teatru Zespołu Aktorskiego (1944).
Po wojnie występowała i reżyserowała w Teatrze Miejskim (1945–1947) oraz prowadziła zajęcia z dykcji na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. W 1946 roku wyreżyserowała własną sztukę Weryfikacja, która wywołała wiele kontrowersji.
W 1947 roku przeniosła się do Warszawy, gdzie była członkinią zespołów: Miejskich Teatrów Dramatycznych (1947–1949), Teatru Narodowego (1949–1951), Teatru Ateneum (1951−1957) oraz Teatru Komedia (od 1958 do przejścia na emeryturę w 1971 roku). Wyreżyserowała około 200 przedstawień, m.in. w Jeleniej Górze (1949–1951, 1961), Bielsku-Białej (1953), Zielonej Górze (1954, 1956), Bydgoszczy (1954, 1960–1961), Białymstoku (1956, 1958, 1967–1968), Łodzi (1957–1959), Olsztynie (1961), Częstochowie (1962), Szczecinie (1963) i Rzeszowie (1965).
Wystąpiła w dziewięciu przedstawieniach Teatru Telewizji (1958–1976).
Działała społecznie na rzecz społeczności aktorskiej, pełniąc funkcję przewodniczącej Komisji Likwidacyjnej ZASP w 1950 roku, opiekunki Domu Artystów Weteranów Scen Polskich w Skolimowie oraz członkini Komisji Kwalifikacyjnej i Głównego Sądu Koleżeńskiego SPATiF.
Odznaczona Złotym Krzyżem Zasługi (1955) i Medalem 10-lecia Polski Ludowej (1955).
Zmarła 7 maja 1976 roku w Warszawie. Została pochowana na warszawskich Powązkach.

Przedstawienia

Niezwykła przygoda, 1969

Recenzje

Czarująca szewcowa, 1957

Dom przy drodze, 1949

Recenzje

Faryzeusze i grzesznik, 1948

Recenzje

Gastello, 1949

Recenzje

Jaś i Małgosia, 1962

Recenzje

Kłopot z mężczyznami, 1954

Recenzje

Lato, 1960

Recenzje

Majątek albo imię, 1954

Recenzje

Ożenek, 1947

Recenzje

Patronowie bez aureoli, 1953

Recenzje

"Patronowie bez aureoli" Kani

Strzały na ulicy Długiej, 1948

Recenzje

Twój na wieki, 1971

Recenzje

Uczta morderców, 1962

Recenzje

Wydrzyński w Częstochowie

Weryfikacja, 1946

Recenzje

Jarosław Cymerman, Weryfikacja. Przypadek teatralny z 1946 roku.

Afisze

Afisz teatralny z dnia 30 X 1946 r.

Wspólne mieszkanie, 1961

Recenzje

"Wspólne mieszkanie" - premiera w Teatrze Jaracza w Elblągu

Zbiegowie, 1952

Recenzje

Zieleni się zboże, 1949

Recenzje

Dramaty

Weryfikacja

Artykuły

Zdjęcia

Dokumenty

Inne