MENU

O projekcie | Kontakt | Współpraca
Aktualności | Publikacje | Polona

ARCHIWUM OSOBOWE > Maria Wiercińska

Maria Wiercińska

Maria Wiercińska (1902-1976) - aktorka, recytatorka, tancerka, reżyserka, wykładowczyni.

Urodzona 27 lutego 1902 roku w Łodzi. Córka Władysławy z d. Frankowska oraz Stanisława Serkowskich. Siostra dramatopisarki Janiny Morawskiej . Żona Edmunda Wiercińskiego (od 1925). Matka Ewy. Babcia Krzysztofa.

Studiowała na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Warszawskiego (1921-1923). Równolegle uczyła się na Kursach Wokalno-Dramatycznych Heleny Hryniewieckiej.
Należała do zespołu Reduty w Warszawie (1922-1925) oraz w Wilnie (1925-1927). Przed wojną występowała na scenach: Teatru Nowego w Poznaniu (1927), Teatrów Miejskich w Łodzi (1928-1930), Teatrów Miejskich we Lwowie (sezon 1930/31, pierwsza poł. 1932), warszawskiego Teatru Melodram (jesień 1931) i Nowego Ateneum (sezon 1932/33).
Od 1934 roku poświęciła się działalności pedagogicznej oraz recytatorskiej. Organizowała poranki poetyckie w Reducie. Deklamowała. Jako tancerka i choreografka prowadziła w Instytucie Reduty w Warszawie kurs techniki tanecznej i tańca artystycznego (1933/34). Uczyła plastyki ruchowej i tanecznej na kursach wakacyjnych, m.in. w Krze¬mieńcu (1934), Radzyminie (1937), Pszczynie (1938). W latach 1936-1939 uczyła w PIST mówienia wiersza. Ważnym dla niej medium stało się radio, wystąpiła w ponad trzydziestu audycjach i słuchowiskach.
Publikowała artykuły na temat sztuki żywego słowa i teatru szkolnego w „Pionie”, „Teatrze w Szkole” i w „Scenie Polskiej”.
Podczas wojny organizowała podziemne życie teatralne oraz pracowała jako nauczycielka retoryki i recytacji i wykładowczyni w tajnym PIST.
Po wojnie należała do zespołu Teatru Wojska Polskiego w Łodzi (1945/46) i pracowała w Teatrach Dramatycznych we Wrocławiu (1949-1952) – wpierw jako kierowniczka działu recytacji, w ostatnim sezonie jako reżyserka. Jako reżyserka w latach 1952-1963 związana była głównie z Teatrem Polskim w Warszawie, ale gościnnie reżyserowała także w innych warszawskich teatrach oraz w Lublinie, Łodzi, Krakowie, Kaliszu, Gorzowie Wielkopolskim, Bielsku Białej, Toruniu.
Nadal współpracowała z radiem, jej realizacje pojawiły się także w Teatrze Telewizji. Wciąż też realizowała się jako wykładowczyni: wpierw w łódzkim PIST i PWST (1945-1949), w PWST w Warszawie (1952-1970). W latach 1957-1961 była dziekanką Wydziału Aktorskiego. W 1958 roku otrzymała tytuł profesorski.
Uhonorowana medalem 10-lecia Polski Ludowej (1955), Nagrodą Ministra Kultury i Sztuki za działalność pedagogiczną (1966), Odznaką 1000-lecia Państwa Polskiego (1967).
Zmarła 11 grudnia 1976 roku w Warszawie. Została pochowana na warszawskich Powązkach.

Przedstawienia

Eurydyka, 1968

Recenzje

Hedda Gabler, 1967

Recenzje

Ojciec, 1967

Recenzje

Mądremu biada, 1972

Recenzje

Programy

Wassa Żeleznowa, 1964

Recenzje

Wieczór Trzech Króli, 1964

Recenzje

Dom kobiet, 1955

Recenzje

Dziady, 1932

Recenzje

Fałszywa moneta, 1968

Recenzje

Ich czworo, 1960

Recenzje

Jałowy ogród, 1957

Recenzje

Karykatury, 1960

Recenzje

Komedia, 1954

Recenzje

Komedia, 1952

Recenzje

Kosmogonia, 1967

Recenzje

Lato w Nohant, 1957

Recenzje

Listy Chopina, 1949

Recenzje

Matka, 1956

Recenzje

Rozbity dzban, 1961

Recenzje

Spazmy modne, 1954

Recenzje

Tak jest, jak się państwu zdaje, 1961

Recenzje

Trąd w Pałacu Sprawiedliwości, 1958

Recenzje

Wiśniowy sad, 1956

Recenzje

Wujaszek Wania, 1953

Recenzje

Zmierz długiego dnia, 1973

Recenzje

Żywy trup, 1961

Recenzje

Teksty metateatralne

Początek nauki żywego słowa pedagogika teatru
Notatki Marii Wiercińśkiej z przygotowań kursu 1936-1937 PIST pedagogika teatru

Wywiady

Noty

Inne